|
W piątek 16 września bieżącego roku bardzo wcześnie rano wyruszyłyśmy transportem kolejowym na dwudniową wycieczkę, tym razem do Stolicy. Do Warszawy wybrali się nie tylko członkowie, ale i sympatycy oddziału TNBSP. Głównym celem naszej wyprawy było zwiedzenie Biblioteki Narodowej i Biblioteki Uniwersyteckiej wraz z jej letnimi ogrodami. A teraz tym co nie byli pragniemy przybliżyć "coś nie coś" o tych bibliotekach i oczywiście o Warszawie, a tym co byli przypomnieć mile spędzony czas. Po przybyciu do Warszawy, pierwszy krok skierowałyśmy do Biblioteki Narodowej. Jej siedziba - otoczona parkowymi terenami Pola Mokotowskiego - jest usytuowana w centrum Warszawy. Całość budowli składa się z kilku obiektów, połączonych ze sobą łącznikami i rozświetlonych wieloma wewnętrznymi ogrodami - patiami. Biblioteka Narodowa została ustanowiona 24 lutego 1928 roku rozporządzeniem, z mocą ustawy, podpisanym przez prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego i premiera Józefa Piłsudskiego. Biblioteka Narodowa to archiwum polskiego piśmiennictwa, narodowa centrala bibliograficzna, instytucja naukowa i wydawnicza, a zarazem największa krajowa biblioteka naukowa i publiczna. Liczne powinności wobec polskiej książki, bibliotekarstwa, środowisk naukowych i kulturalnych sprawiają, że uznawana jest za jedną z najważniejszych narodowych instytucji kultury. Główny gmach Biblioteki Narodowej jest największym budynkiem bibliotecznym we Polsce. Jego kubatura wynosi ponad 250 000 m3, a powierzchnia zajmuje blisko 70 000 m2. Pomimo tak dużej przestrzeni już zaczyna brakować miejsca i za parę lat wszystkie magazyny będą zapełnione i konieczna będzie rozbudowa biblioteki. Przechowywane są tu książki i dokumenty XIX i XX w. oraz niektóre zbiory specjalne. W sąsiedztwie magazynów znajdują się niemal wszystkie czytelnie, pracownie konserwatorskie, a także świadczone są liczne, odpowiadające kategoriom zbiorów usługi dla czytelników. BN udostępnia swoje zbiory w czytelniach: ogólnej, czasopism, humanistycznej, bibliologicznej, dokumentów dźwiękowych i audiowizualnych, muzycznej, dokumentów życia społecznego, kartograficznej oraz mikroform. Natomiast w zabytkowym, wzniesionym w XVII wieku Pałacu Krasińskich, zwanym też Pałacem Rzeczypospolitej, mieszczą się zbiory specjalne Biblioteki Narodowej: rękopisy , stare druki i kolekcje ikonograficzne. BN gromadzi, rejestruje, opracowuje, przechowuje i wieczyście archiwizuje, a także chroni i udostępnia wszelkie dokumenty, w których utrwalono niegdyś i utrwala się nadal, za pomocą różnych technik, dawny i współczesny dorobek umysłowy Polaków oraz innych narodowości i społeczności zamieszkujących terytorium państwa polskiego. Są to - poza drukami i rękopisami - obiekty ikonograficzne, kartograficzne, muzyczne, audiowizualne, a od kilku lat także elektroniczne. wszystkie publikacje z terenu państwa. Zbiory Biblioteki Narodowej liczą - 7. 902 .012 wol./j: /stan na 31.12.2004/ " zbiory główne /książki i czasopisma XIX i XX w., dokumenty życia społecznego/ - 5.310.145 wol./j " zbiory specjalne /rękopisy, stare druki, zbiory ikonograficzne, kartograficzne, mikrofilmowe, muzyczne/ - 1.221.531 wol./j " dublety - 1.370.336 wol./j Więcej można się dowiedzieć na stronie www.bn.org.pl Następnie poszłyśmy zwiedzać największą bibliotekę uniwersytecką - Bibliotekę Warszawską. Została ona założona w 1817 roku. Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie to jeden z trzech największych księgozbiorów naukowych i uczelnianych w Polsce. Jest biblioteką publiczną, otwartą dla studentów i pracowników Uniwersytetu Warszawskiego oraz pozostałych czytelników. Jako biblioteka główna, tworzy wraz z bibliotekami wydziałowymi system biblioteczno - informacyjny Uniwersytetu Warszawskiego. Biblioteka składa się z dwóch budynków: frontowego (tzw. rogala) i głównego. Obie części połączone są pasażem, tzw. uliczką, przykrytą przeszklonym dachem. Właściwy budynek Biblioteki, którego wejście zwieńczone jest wykutą w patynowanej miedzi, rozwartą księgą z napisem HINC OMNIA ("tutaj wszystko"), składa się z czterech kondygnacji. Elewacje, dach i przestrzeń wokół gmachu wypełnia ogólnie dostępny ogród - jeden z największych i najpiękniejszych ogrodów dachowych w Europie. Atrakcją Biblioteki jest usytuowany na 2 poziomie japoński tradycyjny pawilon herbaciany Chashitsu, którym opiekuje się Zakład Japonistyki Instytutu Orientalistycznego UW. Użytkownicy BUW nawet mogą brać udział w pokazach ceremonii parzenia herbaty. Ze zbiorów, czytelni i katalogów Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie można korzystać wyłącznie z ważną kartą biblioteczną biletem jednodniowym. Zapisy do Biblioteki i wydawanie kart bibliotecznych odbywają się w Wypożyczalni, natomiast bilety jednodniowe wydawane są przy wejściu. Biblioteka posiada : informację naukową, czytelnie /ogólną i czasopism bieżących i mikroform/, wypożyczalnię miejscową, wypożyczalnię międzybiblioteczną, pracownię reprograficzną, gabinety zbiorów specjalnych, bibliotekę Austriacką /od 2002 r. z siedzibą w BUW/ W Bibliotece korzysta się ze stanowisk komputerowych z dostępem do katalogu BUW, zasobów Internetu, programów z pakietu MS Office. W bibliotece znajdują się jeszcze inne udogodnienia, a mianowicie bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu na komputerach przenośnych czytelników /możliwość wypożyczenia karty radiowej w Informatorium/, samoobsługowe kserokopiarki i możliwość wydruku z komputera, kabiny pracy indywidualnej dla pracowników naukowych. Biblioteka zapewnia swobodny dostęp do części zbiorów - książek i czasopism, które ułożone są dziedzinami według Klasyfikacji Biblioteki Kongresu. Zbiory zgrupowano w ośmiu szerokich dziedzinach na dwóch poziomach. Wyszukiwanie wydawnictw odbywać się może przez komputerowy katalog, a uzupełnieniem tego katalogu są kartkowe katalogi: alfabetyczny i przedmiotowy książek, obejmujący piśmiennictwo wpływające do biblioteki do 1997 roku. Biblioteka jest miejscem przyjaznym dla osób niepełnosprawnych /udogodnienia architektoniczne, wyposażenie, biblioteka książki mówionej/ Wielkość zbiorów ogółem: 2 721 091 jednostek inwentarzowych /stan na 31.12.2004/ w tym: " 1 693 631 książek, " 641 691 woluminów czasopism " 385 766 jednostek zbiorów specjalnych. " Powierzchnia: 60 000 m2, w tym 40 000m2 przeznaczone na działalność biblioteczną. " Liczba miejsc pracy dla czytelników: 1000, liczba komputerów 110 stanowisk. " Liczba zatrudnionych pracowników 289, liczba odwiedzin dzienna ok. 3300. Z pewnością czytelnicy uzyskają tu fachową i życzliwą pomoc ze strony pracowników biblioteki. Polecam odwiedzenie strony www.buw.uw.edu.pl Wieczorem tegoż dnia miałyśmy zaplanowane wyjście do Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hubnera. Teatr Powszechny był pierwszym otwartym po wojnie teatrem w Warszawie. Najpierw działał pod nazwą Teatr Popularny, a od września 1945 roku znany był już jako Teatr Powszechny. Do końca lat czterdziestych to właśnie Powszechny był główną siedzibą warszawskich Miejskich Teatrów Dramatycznych. Więcej o teatrze i o repertuarze na stronie www.powszechny.art.pl Spektakl, który zobaczyłyśmy Michaela Frayna, w reżyserii Juliana Machulskiego pod tytułem "Czego nie widać" w obsadzie samych znanych i znakomitych gwiazd polskiego kina. Mogłyśmy na żywo zobaczyć: Justynę Sieńczyłło, Agnieszkę Krukównę, Karinę Seweryn , Joannę Żółkowską, Szymona Bobrowskiego, Kazimierza Kaczora, Rafała Królikowskiego, Tomasza Sapryka i Cezarego Żaka. Sztuka "Czego nie widać" to brawurowa opowieść z teatralnej kuchni, której bohaterami są członkowie objazdowej trupy aktorskiej. W pierwszym akcie byliśmy świadkami ostatniej przedpremierowej próby generalnej sztuki Co widać, w akcie drugim obejrzeliśmy to przedstawienie od tyłu, od strony kulis, w trzecim zaś byliśmy widzami tego samego spektaklu, ale granego po raz ostatni i to na bardzo głębokiej prowincji. Michael Frayn, wytrawny autor, z ironią, ale i z sympatią portretuje zabawne ludzkie typy, piętrzy arcyśmieszne sytuacje, brawurowo rozkręca tempo, nie dając aktorom ani widzom chwili wytchnienia. A przy tym niemało mówi nie tylko o stosunkach międzyludzkich, ale też o naturze teatru, o prawdzie i iluzji sceny, o zawodzie aktorskim, jego blaskach, cieniach i elemencie szaleństwa, którego zawód ten wymaga. Następnego dnia tj. 17 września wspólnie z koleżankami wybrałyśmy się do Muzeum Powstania Warszawskiego. Twórcy Muzeum Powstania Warszawskiego naprawdę stanęli na wysokości zadania i przyjęli założenie, że należy połączyć historię z nowoczesnością, miejsce pamięci ze współczesnymi środkami prezentacji i w ten sposób zakorzenić wydarzenia sprzed 60 lat we współczesnej świadomości narodowej. Aby było to muzeum nowoczesne, sięgnęli po sprawdzone doświadczenia zagraniczne, za wzór posłużyły m.in. Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie Muzeum Terroru w Budapeszcie. Chcieli oni przede wszystkim oddać klimat tamtego czasu, odtworzyć atmosferę powstańczej Warszawy, pokazać nie tylko militarne dzieje 63 dni walk, ale także życie codzienne ludności cywilnej. Tylko w taki sposób możliwe jest dotarcie do głównej grupy celowej, jaką jest młodzież. Ma im opowiedzieć historię Powstania we wszystkich aspektach i przekazać jego sens. Muzeum Powstania Warszawskiego jest miejscem pamięci, które uwzględnia los każdego uczestnika powstańczych zmagań. Ma swoją siedzibę w budynkach należących niegdyś do elektrowni tramwajowej przy ul. Przyokopowej 28. Wybudowano ją w latach 1904 - 1908 na działce znajdującej się w narożu ulic Grzybowskiej i Przyokopowej z usytuowaniem frontu od strony ulicy Przyokopowej, w bezpośrednim sąsiedztwie ulicy Towarowej stanowiącej ważną arterię miejską. Muzeum Powstania Warszawskiego, otwarte podczas obchodów 60. rocznicy jego wybuchu jest wyrazem hołdu mieszkańców stolicy, wobec tych, którzy walczyli i ginęli za wolną Polskę. Dla szerokiej publiczności ekspozycja otwarta została 2 października 2004 roku. Na powierzchni ok. 2000 m2 w Muzeum Powstania Warszawskiego znajduje się wystawa obejmująca ok. 1500 eksponatów i ok. 1000 fotografii. Przedstawia historię Powstania Warszawskiego w możliwie szeroki sposób - ukazuje całą złożoność wydarzeń od okupacji poprzez sytuację międzynarodową i utworzenie nielegalnego ośrodka władzy komunistycznej w Lublinie aż po losy powstańców w PRL. W Muzeum wykorzystano różnorodne techniki komunikacji audiowizualnej i multimedialnej. Szczególne miejsce w ekspozycji zajmują opaski powstańcze - są one wszystkie wyeksponowane w specjalnej gablocie wraz z imieniem i nazwiskiem właściciela. Centralne miejsce wystawy zajmuje monument, w którym bije serce powstańczej stolicy. Dla najmłodszych zwiedzających otwarta jest Sala Małego Powstańca, w której pod opieką wyspecjalizowanej obsługi mogą wybudować barykadę oraz napisać list Poczty Polowej. Z najnowszych wiadomości wynika, że 5 października 2005 r. Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wyróżnił Muzeum Powstania Warszawskiego i Dyrektora Muzeum Jana Ołdakowskiego medalem "PRO MEMORIA" za wybitne zasługi w utrwalaniu pamięci o ludziach i ich czynach w walce o niepodległość Polski podczas II wojny światowej i po jej zakończeniu. Zwiedzanie tego muzeum wywarło na nas ogromne wrażenie pod względem wizualnym jak i technicznym. W największym skrócie można powiedzieć, że była to niezwykła lekcja historii. Więcej o Muzeum Powstania Warszawskiego na stronie internetowej www.1944.pl Z kolei sobotnie popołudnie mieliśmy do własnej dyspozycji. Każdy mógł zobaczyć co chciał i co uważał, że warto zobaczyć w Stolicy. Większość z uczestników wycieczki wybrała się oczywiście na Starówkę, pokonując trasę wzdłuż Krakowskiego Przedmieścia. A tam można było zobaczyć dużo np. pomnik Mikołaja Kopernika, nawiedzić Kościół, w którym spoczywa serce Fryderyka Chopina, przejść tuż Pałacu Prezydenckiego i dotrzeć w końcu na wytyczone miejsce. W starej Warszawie chyba najbardziej znanymi obiektami są Zamek Królewski, Barbakan, Syrenka Warszawska czy Kolumna Zygmunta III Wazy. Jeśli chcesz wiedzieć i zobaczyć więcej to odwiedź stronę oficjalną Stolicy i wybierz to co Cię interesuje www.um.warszawa.pl Naprawdę żal było rozstawać się z tym niezwykłym miastem, który fascynuje przyjezdnych historią i klimatem, ciekawi swoją odmiennością. To tu przecież przenikają się wpływy kultury zachodniej i wschodniej Europy. Tutaj po wojennych zniszczeniach zabytkowe pałace, kościoły, gmachy i zespoły architektoniczne zrekonstruowano z wielką pieczołowitością. Dlatego nie bez przyczyny Warszawa jest Stolicą Polski. Przecież to warszawskie zabytki i pamiątki z przeszłości zostały docenione przez UNESCO, dzięki czemu warszawska Starówka została uhonorowana wpisem na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego. Końcowy etap naszej wędrówki po Warszawie to Dworzec Centralny. Stamtąd wyruszyłyśmy i późną nocą dotarłyśmy koleją do Stolicy Podbeskidzia, czyli do Bielska - Białej. Wycieczka była bardzo udana, humory dopisywały wszystkim uczestniczkom wyprawy. A myśli o tej wyprawie będą na długo tkwić w naszej pamięci. A na koniec dziękuję wszystkim koleżankom za mile spędzony czas i już teraz zapraszam wszystkich członków i sympatyków TNBSP na kolejną edukacyjną wycieczkę tym razem do Wrocławia, która odbędzie się prawdopodobnie wiosną 2006 roku Zdjęcia z wycieczki można zobaczyć w galerii zdjęć Małgorzata Dwornik
|